Կոմիտաս "Կյանք"

Շառա՜չ, շառա՜չ․․․

Սարեն հեղե՛ղ փրթավ,

Վազո՛ւմ է առաջ ու շեշտակի․

Հողեն ծառեր ծամելով,

Հողեն քարեր քամելով,

Գետը լցավ ու գալարեց,

Սիրտը խցավ ու պալարեց․

Ցելա՜վ, ցելա՜վ․․․

Ամպեն արե՛վն ելավ,

Նազում է կանաչ ու հեշտակի․

Սարի խոցին ժպտելով,

Ծառի ծոցին ծպտելով,

Պաղաղ գետին ջե՜ր բերելու,

Խավար սրտին սե՜ր մերելու։

Ինչ միշտ հետաքրիր է եղել կյանքը և թե ինչպես ուրիշները այն տեսնում, ուստի ես որոշեցի վերլուծել Կոմիտասի “Կյանք” բանաստեղծությունը։ Սկզբի տողերում իմ կարծիքով գրված է, որ կյանքը բարդ է, կյանքի ընդացքում կհանդիպենք շատ դժվարությունների բայց պետք է կանգ առնել պետք է միշտ առաջ գնալ, որովհետև եթե կանգ առնենք չենք տեսնի կյանքի ողջ գեղեցկությունը։ Վերջի տողերում արտահաշտված է, որ միշտ դժվարություններից հետո գալիս է մրցանակը, գալիս է քո աշխատանքի պտուղը, մեր կյանքում ոչինչ անվճար չէ։